گفتگو با مداح اهل بیت(علیهم السلام) کربلایی مصطفی روحانی

هركس مدح اهل بیت را انجام دهد، برای همه عزیز و قابل احترام است ولی باید بداند دراین كار اصل رضایت اهل بیت است و ما نباید از شكل و قالب این كار خارج شویم. این‌كه ما بخواهیم از مدح امام زمان(عج) و روضه كم كنیم و به وقت شور اضافه كنیم اشتباه است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری قدس خبر،مصاحبه با مداح اهل بیت (علیهم السلام) کربلایی مصطفی روحانی

در آستانه ایام عزاداری اباعبدالله هستیم، به عنوان اولین سوال شاید نتوانیم پدیده عزاداری امام حسین(ع) را با هیچ موضوع دیگری چه در جهان تشیع و حتی در کل دنیا مقایسه کنیم، شما ابعاد این پدیده را چگونه ارزیابی می کنید؟

آقای مصطفی روحانی: بسم الله الرحمن الرحیم، برخی از ابعاد پدیده عاشورا مذهبی است و مربوط به تشیع است. مثلاً این که شهادت یک امام معصوم است، بعد دیگر حادثه کربلا، مربوط به جهان اسلام است و صیانت حضرت حسین (ع) از کلیت اسلام در برابر انحراف یزید به عنوان سمبل تباهی است و به نوعی جهان اسلام اعم از شیعه و سنی هویت دینی امروز خود را مدیون خون سیدالشهدا هستند که اگر در ادامه فرصت شد، به آن می پردازیم، بعد دیگر فراگیر قیام اباعبدالله (ع) متعلق به انسانیت و ابعاد مثبت بشر است، خصوصیاتی نظیر آزادگی، ایستادگی در برابر ظلم که این بعد، مختص به مسلمانان نیست و حتی می بینیم رهبران آزاده جهان نظیر گاندی خود را شاگرد مکتب حسین (ع) می دانند و بعد چهارم عزاداری سیدالشهدا (ع) به نوعی تمامی اقشار جامعه اعم از مذهبی و غیر مذهبی، آزاده یا اسیر مسایل مادی مسلمان و غیر مسلمان را در بر می گیرد و این بعد همان مسأله ای است که می بینید بسیاری از افراد و اقشار در ماه محرم تغییر ماهیت می دهند و زیر خیمه امام حسین (ع) جمع می شوند.

آقای روحانی آیا نگاه کردن به مداحی بعنوان حرفه وشغل درست است یا عشق؟

اگر مداحی کار عشق باشد، شعر آیینی باشد و برای اهل بیت، حرام نیست کسی شغل قرار دهد اما حیف است، ظلم است چرا؟ برای اینکه بزرگان ما مثل دعبل، مثل کمیت، وقتی حضرت رضا پیراهنش را می‌دهد قبول می‌کند اما هزار دینار را قبول نمی‌کند. حضرت به او می‌گوید: بگیر، به آن احتیاج پیدا می‌کنی و به او دستور می‌دهد شاعر باید برای خدا و اهل بیت شعر بگوید، برای پول شعر نگوید.

حالا آمدیم خدمت یکی از بزرگان شعری خواند و صله‌ای دادند، خدمت یکی از مراجع خواندند و صله دادند، این کار ائمه بوده است گرچه بعضی از شعرا قبول نمی‌کنند اما امام باقر(ع) سه کیسه اشرفی به کمیت اسدی می‌دهد، می‌گوید: یابن رسول‌الله اجازه بدهید پول را برگردانم من برای شما شعر گفته‌ام نه برای پول.

شاعری می‌خواهد برای ملتی شعر بگوید، برای جامعه‌ای شعر بگوید که اجر آخرتی ندارد، خب پس این را شغل قرار دهد حلال که اجر آخرتی ندارد پولش را که اجر دنیایی‌اش است بگیرد. وقتی شعری را برای امام حسین می‌گوید به چه بفروشد.

وقتی قاآنی می‌گوید:
تویی آن نقطه بالای فاء فوق ایدیهم
که هنگام تنزل تحت بسم‌الله را بایی

از امیرالمومنین جایزه می‌خواهد و می‌گوید: صله شعر مرا بده. شب امیرالمومنین به خوابش می‌آید و می‌گوید: قاآنی دنیا کوچک است و ظرف دنیا جا ندارد که ما بخواهیم صله شعر شما را بدهیم. وقتی یک بیت شعر این‌قدر ارزش داشته باشد که ظرف دنیا کوچک باشد برای صله آن، برای چه شغل قرار دهد، خدا نکند.

به نظر شما شعر جوششی است و یا کوششی؟

هر دو مورد می‌تواند باشد؛ اما شعر جوششی چیز دیگری است. گاهی شاعر مجبور می‌شود شعری را بسازد. گاهی از اوقات یک چیزی در ذهنش خلق می‌شود، مثلا عصر عاشورا بود – روزی که انسان اصلا به یاد حضرت زهرا نیست، یاد امام حسین است – نشسته بودیم در اتوبوس، در سن جوانی، از دماوند می‌آمدم یک دفعه به خاطرم آمد:
شرح سفارشات نبی را ستمگران / با میخ در به سینه زهرا نوشته‌اند

گفتم: عجب! چطور شد این شعر به ذهنم آمد؟ ولی بعد آمدم و ادامه‌اش را سرودم.
بر روی قبر مخفی آن بانوی بزرگ…

شعر کوششی هم اگر رویش سعی شود خوب است؛ اما شعر اصولا شعر جوششی است.

طی کردن مبلغ برای مداحی، آیا درست است؟!

ما یک کاسب داریم و یک مداح، اگر مداح است باید برود برای خدا بخواند اگر چیزی دادند بگیرد و اگر ندادند نگیرد. اما آنکه طی می‌کند مداح نیست بلکه یک کاسب است و نمی‌تواند بگوید: من یک مداح و نوکر امام حسین هستم. آن معنویتی که باید داشته باشد را ندارد.

 

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *